Από τη Χριστίνα Σιδοπούλου, editor in chief του spirossoulis.com
Σε μεγάλους, ενιαίους τοίχους, το λάθος που γίνεται συχνά είναι να συγκεντρώνονται όλοι οι πίνακες σε ένα μικρό τμήμα, αφήνοντας τον υπόλοιπο τοίχο άδειο και «κομμένο». Εδώ, η σύνθεση απλώνεται οριζόντια και ακολουθεί τη φυσική ανάπτυξη του τοίχου, δημιουργώντας ρυθμό και συνέχεια στον χώρο.
Παρότι τα κάδρα έχουν διαφορετικά μεγέθη και ύφος, λειτουργούν σωστά γιατί διαβάζονται σαν μια οριζόντια ζώνη ενδιαφέροντος. Το μάτι κινείται από αριστερά προς τα δεξιά χωρίς να σταματά απότομα, και ο τοίχος δείχνει αξιοποιημένος χωρίς να γίνεται βαρύς.
Αυτή η λογική είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σε open plan χώρους, όπου οι τοίχοι δεν εξυπηρετούν μόνο ένα σημείο αλλά ολόκληρη τη ροή του σπιτιού. Όταν αφήνετε τη σύνθεση να «αναπνεύσει» κατά μήκος, ο χώρος δείχνει πιο ολοκληρωμένος και ισορροπημένος.
Οι πίνακες δεν διορθώνουν έναν χώρο από μόνοι τους. Αποκαλύπτουν αν έχει προηγηθεί σκέψη. Όταν η τοποθέτηση βασίζεται σε αναλογίες, άξονες και καθαρές αποστάσεις, ο τοίχος αποκτά ρυθμό και ο χώρος δείχνει πιο ήρεμος, πιο ολοκληρωμένος.
Δεν χρειάζονται υπερβολές ούτε «κανόνες» που εφαρμόζονται μηχανικά. Χρειάζεται να ξέρετε τι θέλετε να πετύχετε και να οργανώσετε τη σύνθεση πριν από το καρφί. Όταν αυτό συμβεί, το αποτέλεσμα δείχνει αυτονόητο. Και αυτό είναι πάντα το πιο πετυχημένο.
Μπείτε στην Κατηγορία Σπίτι για να διαβάσετε εκατοντάδες άρθρα με πανέξυπνες συμβουλές για κάθε χώρο του σπιτιού.